Janusz Krupski (*9 V 1951 †10 IV 2010 Smoleńsk)
Janusz Stanisław Krupski (*9 V 1951 Lublin †10 IV Smoleńsk) był historykiem, absolwentem KUL-u, działaczem opozycji antykomunistycznej w czasach PRL, przez kilka lat wiceprezesem IPN. Był uczciwym człowiekiem, szanowanym przez ludzi, którzy się z nim zetknęli w jakikolwiek sposób. 9 maja skończyłby 64 lata. Zginął 10 kwietnia pod Smoleńskiem.
W latach 70., podczas studiów na KUL-u, związał się z Klubem Inteligencji Katolickiej w Warszawie. KiK-i stawały się w tym czasie ośrodkami myśli niezależnej, nie poddającymi się indoktrynacji komunistycznej, choć były mocno inwigilowane i kontrolowane przez policję polityczną. Krupski redagował poza cenzurą i poza oficjalnym rozpowszechnianiem stojące na wysokim poziomie merytorycznym pismo „Spotkania”, które cieszyło się dużym zainteresowaniem w środowiskach opozycji antysowieckiej w Polsce, zorientowanych katolicko, niepodległościowo. „Spotkania” kolportowane były po całym kraju.
W roku 1980 Janusz Krupski był w Zarządzie Regionu NSZZ „S” w Gdańsku. Był inwigilowany i zastraszany przez SB. Internowany w czasie stanu wojennego.
W styczniu 1983 został uprowadzony przez esbeków z bandyckiej, „samodzielnej” grupy operacyjnej „D” („dezintegracja” Kościoła) do Puszczy Kampinoskiej. „Akcją” dowodził sam Grzegorz Piotrowski, późniejszy zabójca bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Działalności tej bandyckiej grupy przypisuje się także późniejsze zabójstwa księży Romana Kotlarza, Stefana Niedzielaka, Stanisława Suchowolca, Sylwestra Zycha oraz Antoniego Kija, Stanisława Kowalczyka i Stanisława Palimąki.
Janusz Krupski też miał być zamordowany. Z nieznanych przyczyn w ostatniej chwili zmieniono plan, ograniczając się do zastraszenia ofiary. Oblano go żrącym płynem i zostawiono w lesie. Doznał poparzeń I i II stopnia.
W latach 1990–92 był dyrektorem znanego, szanowanego wydawnictwa Editions Spotkania. Uczestniczył w pracach sejmowej komisji nadzwyczajnej do zbadania skutków stanu wojennego. Od 1993 był prezesem Wydawnictwa Krupski i S-ka.
W latach 2000-2006 był wiceprezesem w Instytucie Pamięci Narodowej. W maju 2006 został kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Zadał sobie wiele trudu, by dobrze poznać i upamietnić historię polskiego podziemia niepodległościowego po II wojnie światowej, interesował się zwłaszcza działalnością oddziałów mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”.
Pamiętnego 10 kwietnia 2010 r. wybrał się w polskiej delegacji z prezydentem Lechem Kaczyńskim – którego dobrze pamiętał z działalności opozycyjnej od lat 70. – w podróż do Katynia…
Został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej, na wojskowych Powązkach w Warszawie.
Panie Prezesie, Panie Ministrze, pamiętamy…
Piotr Szubarczyk
