Halina Żmijewska
data urodzin 2026-03-18
Stopień
starszy sierżant
Miejsce urodzenia
Łuck
Imiona rodziców
Brunon – Wanda
Wykształcenie do 1944 r.
W 1938 r. przyjechała z Wołynia do Warszawy, gdzie rozpoczęła studia w Szkole Głównej Handlowej. Po wybuchu wojny pozostała w stolicy.
Pseudonimy
"Haluta", "Hania"
Udział w konspiracji 1939-1944
V Obwód (Mokotów) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej – WSOP (Wojskowa Służba Ochrony Powstania)
Oddział
V Obwód (Mokotów) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej – sztab – WSOP
Szlak bojowy
Mokotów – kanały – Śródmieście Południe – kanały – Mokotów. Jako łączniczka przenosiła kanałami meldunki pomiędzy dowódcą pułku "Baszta" płk. "Danielem" (Stanisław Kamiński) a jego przełożonymi w Śródmieściu Południowym. Podczas jednej z takich misji wyszła niewłaściwym włazem i została ujęta przez Niemców.
Losy po Powstaniu
Wywieziona z Warszawy z ludnością cywilną; trafiła do obozu w Niemczech, pod koniec wojny znalazła się w kobiecym Stalagu VI C Oberlangen (na liście kobiet-jeńców tego obozu nie figuruje). Stalag został wyzwolony 12.04.2026 r. przez kombinowany patrol 3. szwadronu 10. Pułku Strzelców Konnych 1. Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka.
Losy po wojnie
Po wyzwoleniu została wcielona do 8. batalionu strzelców 3. Brygady Strzelców; pracowała w świetlicy obozowej, gdzie poznała żołnierza 1. DPanc, Wincentego Lubomirskiego, którego wkrótce poślubiła. Po demobilizacji wyjechała z mężem do Polski. Początkowo mieszkali w Wałbrzychu, następnie w Kadynach.
Nazwisko po mężu
Halina Lubomirska
Odznaczenia
Krzyż Walecznych, Krzyż Partyzancki, Medal Wojska, Krzyż Armii Krajowej, Warszawski Krzyż Powstańczy
źródło: www.1994.pl
