Oprócz Polaków jest jeszcze jeden w Europie naród, który jako źródło i pierwotność swojej tożsamości, zinternalizował ową wolność. Ukraińcy. Posłuchajcie ich pieśni, ich wierszy. W tym tkwi całe okrucieństwo historii, że te dwa niezwykle podobne narody, tak się znienawidziły - pisze Dawid Wildstein.
"Nigdy z królami nie będziem w aliansach,
Nigdy przed mocą nie ugniemy szyi."
Jako, że jestem prawakiem, to lubię słuchać polskich piosenek patriotycznych. Zwłaszcza tych z kontekstem militarnym. I wiecie co mnie uderzyło niedawno? Sposób konstruowania tożsamości.
Jest w polskich piosenkach patriotycznych coś zupełnie wyjątkowego, coś odróżniającego nas od reszty Europy.
U źródła tkwi wolność i walka o nią. Ona jest fundamentem, jej uwewnętrznienie jest pierwszym i niezbędnym krokiem zarysowania swojej własnej tożsamości.
Chcę być wolny, więc wierzę. Chcę być wolny, więc walczę o swoje państwo. Chcę być wolny, więc walczę o sprawiedliwość ekonomiczną. Czemu jestem Polakiem? Bo chcę być wolny. Więcej – Chcę być wolny, więc jestem Polakiem. Chcę być wolny, więc chcę móc budować swoją wspólnotę polityczną. Więcej - chcę być wolny bo wierzę. No i sądzę, że bez bożej opatrzności, tej wolności nie zachowam.
U innych narodów kolejność jest odwrotna. Jestem Francuzem, więc chcę być wolny. Jestem Niemcem więc chcę własnego państwa. Jestem Anglikiem więc mam prawo chcieć dobrobytu.
Ale jest jeszcze jeden w Europie naród, który jako źródło i pierwotność swojej tożsamości, zinternalizował ową wolność. Ukraińcy. Posłuchajcie ich pieśni, ich wierszy. Zawsze na początku tkwi to samo – ten bezkresny step i koń, i to, że ja decyduję gdzie podążę. I za prawo do tej decyzji jestem gotów umierać. Bo bez tego, nie jestem Ukraińcem.
I tutaj smutna puenta.
W tym tkwi całe okrucieństwo historii, że te dwa niezwykle podobne narody, tak się znienawidziły. Wpierw z powodu ewidentnych błędów polskich możnowładców… A potem z powodu buty i krótkowzroczności kozackich przywódców, którzy wepchnęli własnych ludzi w łapy Rosji. Dalej było tylko gorzej. Kozacy wysyłani by tłumić nasze powstania. Następnie idiotyczna i brutalna polityka II RP w stosunku do Ukraińców. I największy z koszmarów, czyli mordy bojówek ukraińskich na Polakach (i tych Ukraińcach, którzy mieli odwagę się sprzeciwić) na Kresach.
Gdy patrzę na to co się dzieje dziś, to mam wrażenie, że po raz pierwszy od setek lat, mamy szansę znów porozmawiać. Przy okazji myślę o pięknie powstania styczniowego. Tej ostatniej ekspresji tego, czym mogła być I Rzeczpospolita, gdyby tylko nie pożarła sama siebie. Mówię o herbie powstania – gdy polski orzeł, litewska pogoń i ukraiński archanioł wspólnie wystąpili przeciw carskiej niewoli.
Ale to na dziś to w większości romantyczne wspomnienia.
Wiem za to jedno. Że wolna Ukraina nie jest do zaakceptowania dla putinowskiego caratu. I że historia powinna nauczyć nas jednego – droga do pożarcia wolności Polski zawsze wiodła przez zniszczenie wolności Ukrainy. W ten sposób idee splatają się także z naszą praktyką. Gdy padnie wolność Ukrainy – nasza wolność będzie zagrożona.
Ku radości tych Polaków, co z tyranami chcą wchodzić w alianse i własny naród gnębić. A takich idiotów bądź cyników ostatnio się namnożyło…
Dawid Wilstein
Tekst pochodzi z profilu autora na facebooku.
Fot. wikimedia commons
za:Rebelya.pl
